Spor í áttina

Hjördís Frímann

Spor í áttina - áfangastađur ókunnur
Ketilhús 18. júní ? 16. júní 2013

? ... ađ byrja á málverki er eins og ađ leggja af stađ í leiđangur ţar sem áfangastađur er ókunnur? segir Hjördís einhvers stađar. Ţetta er ekki ósvipuđ tilfinning og grípur mig ţegar ég ?byrja á málverki? eftir Hjördísi - og ég veit ađ svo er um fleiri. Mađur gjóar í sakleysi sínu augum á laglega snót međ grćna skuplu og órćđan alvörusvip eđa búsćldarlega býflugu á sveimi um heiđbláan himin í hćgra horninu efst og veit ekki fyrr til en mađur er kominn hálfa leiđ til Afríku eđa alla leiđ uppí íslenska sveit nema hvorttveggja sé og ég sem ćtlađi hreint ekki ađ fara nokkurn skapađan hlut, ţađ ţarf jú ađ skúra, ţađ ţarf ađ ţvo, ţađ ţarf ađ klappa köttum og greiđa hár og reikninga, planta trjám og hugmyndum og allur ţessi ţorskur veiđir sig heldur ekki sjálfur ađ ekki sé nú minnst á hagvöxtinn, drottinn minn. Allskyns knýjandi verkefni kalla en ţađ er um seinan, ţau verđa ađ bíđa. Mađur er lagđur upp í ţennan leiđangur og verđur vessgú ađ klára hann međ öllum ţeim útúrdúrum og undrafundum sem á vegi manns kunna ađ verđa. Og taka ţví sem ađ höndum ber; höndum og berjum, saklausum augum og grunsamlegum eyrum, skúmaskotum og sólbökuđum ökrum, maríubjöllum í húsnćđisleit og depilhöggum. Fólki, skepnum, fyrirbćrum og formum. Og litum. Umfram allt litum.

Fólkiđ sem mađur hittir í ţessum leiđöngrum er af ýmsu tagi en á ţađ allt sameiginlegt ađ vera langtífrá allt sem ţađ er séđ. Oftast eru ţetta konur, svolítiđ blíđlegar til augnanna flestar hverjar, vottar fyrir kímni hjá sumum en örlar á sorg hjá öđrum og ţađ er ćriđ misjafnt hvađ ég ţarf ađ spjalla lengi viđ ţćr áđur en ég veit hvort ég á ađ treysta ţeim fyrir mínum innstu hjartans leyndarmálum og pottaplöntum eđa hlaupa einsog fćtur toga í skjól á bakviđ nćsta krćklótta tré eđa lábörđu klöpp og hringja í Interpol. Ávextirnir eru flestir forbođnir, eggin stropuđ og hvergi kjöt ađ sjá eđa fá, en ţó sćkir hungriđ aldrei ađ á ţessum óvissuferđum um frjósöm hugarlönd Hjördísar. Og hafiđ sem umlykur ţau er blátt, svo miklu, miklu blárra en nokkurt haf annađ í heiminum. Og himininn yfir ţeim ennţá blárri en hafiđ, blárri en nokkur himinn í öllum heiminum og geiminum. Rauđu blómin eru rauđari, grćnu grösin eru grćnni og litirnir allir bara einhvernveginn svo miklu litađri.

Um formin hennar Hjördísar gildir hinsvegar allt öđru máli, ţau eru nefnilega svo dýrđlega óformleg ađ manni getur ekki annađ en liđiđ vel í félagskap ţeirra, hvort sem ţau eru streit eđa skökk, rúnnuđ eđa rétt hérumbil rétthyrnd. Mađur verđur samt ađ passa sig ađeins á ţeim ţví ţau eru öll hrađlygin, ţessi form, og ţykjast gjarnan vera eitthvađ sem ţau eru svo bara alls ekki eins og mađur kemst oftar en ekki ađ um leiđ og mađur kemur fyrir nćsta horn. En ţađ kemur ekki ađ sök, ţví ţau reynast oftast vera eitthvađ allt annađ og miklu skemmtilegra í stađinn, eins og til dćmis fordjarfađ fjall eđa vel ţroskuđ rjómaterta eđa ćvisaga átján hálfsystkina í sautján heimsálfum í sextán heimum međ óvćntu tvisti í lokin.

Ţađ er auđvelt ađ villast, jafnvel týnast, ef mađur verđur fyrir ţví láni ađ ramba inná óravegu og ćvintýrastíga Hjördísar. Og ekki nóg međ ađ ţađ sé auđvelt, ţađ er bćđi skemmtilegt og eftirsóknarvert, ţví ţannig hverfur mađur á einu augabragđi úr hrímköldu íslensku vori yfir í hlýjan vetur handan hafsins, úr gráma hverdagsins inní leiftrandi litadýrđ hins framandi og freistandi; héđan og alla leiđ ţangađ ... en hvert, ó hvert?

Ég veit ţađ ekki og vil ekki vita ţađ en ég ? og ţiđ, kćru gestir ? viđ erum svo ljónheppinn ađ Hjördís er lögđ af stađ í enn eina óvissuferđina og hefur bođiđ okkur ađ slást í för međ sér. Ég veit ekki hvar ég kem til međ ađ enda, og ég veit ekki međ ykkur, en ég ćtla ađ ţiggja bođiđ, taka spor í áttina ţótt áfangastađur sé ókunnur ? og mikiđ assgoti hlakka ég til reisunnar!

Ćvar Örn Jósepsson

Heimasíđa Hjördísar: www.hjordisfrimann.com

Fréttatilkynning

-

Myndir

-

Nćsta | Sýningar 2013 | Fyrri